Skip to content

Jasper

Het worden van uitvaartbegeleider is een jeugddroom. Als ik nu wil gaan leven, mag ik de keuzes gaan maken om de weg naar het einde nog toffer te maken. Dit is waar ik mijn puberteit mee inging. Onzeker en zoekende naar wie ik was. Maar wie niet?! Elk jaar weer de hoop en het voornemen om het anders te gaan doen. Streven naar het echt volwassen worden. Maar ik heb wel geleerd dat dit echt een utopie is. Ik heb besloten om elke dag mijn doel mee te nemen: mijn zoektocht naar liefde in de wereld en hoe we intenser kunnen leven door de dood te omarmen en gewoonweg onderdeel maken van wie wij zijn.

Mijn oma, die we in 2013 moesten loslaten, heeft mij misschien wel het allerbelangrijkste geleerd. Vooral onbewust. We leven in een wereld van geld, roem en invloed. Maar zij leerde me om liefde boven dit alles te definiëren als het respect waar we allemaal zo’n behoefte aan hebben. Mijn oma, die me elke dag liet voelen dat mijn authenticiteit werd opgemerkt, mijn naam gewoonweg werd genoemd en oprecht naar mij luisterde. Ik durf nu elke dag te filosoferen over wie ik ben; een levenslange identiteitsontwikkeling, een blijvende levensles.

Maar waarom wilde ik precies uitvaartbegeleider worden? Waarom wist ik dat zo jong? Ik vind dat nog steeds moeilijk in woorden te vatten. Het is een persoonlijke missie geworden die mijn leven volledig heeft beïnvloed. Op mijn achtste nam ik afscheid van een vriendinnetje. Verstilling, stoeien met intens en puur verdriet, vol met vragen. Dit was het beginpunt om te vechten voor een afscheid en de dood die er mogen zijn op de meest intense manier die er is. Dat kan alleen samen. Maar waar te beginnen?

Ruim vier jaar geleden overleed een jongen die bij mij in dienst was in de tijd dat ik bij Albert Heijn werkte. Hieruit ontstond een ongelooflijk mooie vriendschap met zijn moeder Martine. Daarna viel alles op zijn plek. Zij heeft me in laten zien dat rouwen een klotewoord is en niet in een proces is te vatten. Rouwen is zo ongelooflijk persoonlijk, zo eigen. Een onzichtbaar litteken wat je je hele leven meedraagt. Een band met degene die dood is, die blijvend zal worden voortgezet. Ieder op een eigen manier.

Het afgelopen jaar is ongelooflijk bijzonder geweest. Maar zat ook boordevol confrontatiemomenten. Door nog minder te verlangen is er meer ontstaan dan ik ooit had kunnen dromen. Nieuwe, bijzondere mensen ontmoet en vriendschappen losgelaten. Als een gek in het diepe gesprongen; ach, what’s new. Blijvend ervaren dat het leven ongelooflijk mooi kan zijn, maar ook momenten niet anders dan klote.

Ik ben zoveel mensen dit jaar zo ongelooflijk dankbaar. Onvoorwaardelijke steun in de enorme stappen die ik gezet heb. Nabestaanden die bewust voor mij gekozen hebben om samen een uitvaart vorm te geven waarin standaardheden werden losgelaten. Het levensverhaal vertalen naar een afscheid puur zoals diegene was. Bewust beleven en het verbinden van elkaars wereld in een periode waarin de herinneringen zo belangrijk worden. Trots op het feit dat Sir Jamian samen met nabestaanden is ontstaan en totaal niet is ontstaan door te denken vanuit de markt. Ik wil een uitvaartbegeleider zijn die de behoefte continu weet te vinden in de dagen van de uitvaart; geen onrealistische kijk en een fluisterende toon, maar oprechte en liefdevolle begeleiding en steun op maat door er echt te zijn. Stil durven staan bij alles wat er gebeurt en volledig luisteren, juist naar de onuitgesproken woorden die er doodgewoon niet zijn. Je kunt niets fout doen als je afscheid neemt. Ik heb in geen enkele krant te hoeven staan om Sir Jamian op de kaart te zetten. Ik bleef dicht bij mijn gevoel en wilde alle kosten zo laag mogelijk houden om te laten zien dat er te veel geld wordt verdiend in de uitvaartbranche. Zoveel lieve mensen die voor mij kozen. Kippenvel; elke keer weer.

De open blik van mijn nieuwsgierige boefjesogen hebben ervoor gezorgd dat ik hier nu sta. Ik heb dit jaar naast mensen mogen staan die de dood recht in de ogen keken. Nabestaanden ondersteund bij het vormgeven van een laatste levensevenement van iemand die zo belangrijk voor hen was. Daarnaast wil ik mij altijd blijven ontwikkelen. Ik heb een prachtige kans gekregen om les te geven aan uitvaartbegeleiders in opleiding en ben geïnspireerd door de jongeren in de gastcolleges over de dood en het afscheid. Ook heb ik meerdere jongeren mogen begeleiden in hun rouw en is er een prachtig project ontstaan waar ik mijn woorden aan toevoeg: Klein Levensverhaal.

2020; maak elke dag memorabele herinneringen. Pak elke minuut. Liefde samen met jullie de dood laten overstijgen en het leven niet al te serieus nemen. Betekenis geven zoals alleen jij dat wilt! Sterfelijk en onsterfelijk tegelijk.