Skip to content

Joost

We zagen één woord staan: oncologie. Hier horen we niet thuis. Ongeloof. Dit kan niet waar zijn. Maar hier begon de rollercoaster. Smekend en op mijn aanraden had mijn vrouw Anne-Marie een tijdje hiervoor dan toch haar bloed geprikt. Ze was vaak moe en had last van haar rug. De bloedwaardes waren zodanig slecht dat direct toezicht noodzakelijk was. Er was geen weg meer terug. Maar ik bleef de hoop houden; misschien hebben ze het mis of er is nog een kans. Die ene kans.

We vulden elkaar aan. Ik leerde haar 17 jaar geleden kennen. Twee weken later gingen we samenwonen. We hadden gewoonweg een klik. Ik kon onwijs goed met haar praten. Ze had een moeilijk jeugd. Hierdoor was ze gesloten en wantrouwend. Maar wanneer ze vertrouwen had, gaf ze alles. En dat heeft ze mij ook gegeven. En ook al was ze soms moeilijk te doorgronden, ze was sociaal en zorgzaam. Ze heeft nooit de erkenning gehad die zij verdiende. Dit waren ook mijn woorden op haar uitvaart. Van mij mocht ze meer op het podium staan. Elk mens is uniek. Ik gun haar nog steeds die erkenning. Iedere dag.

Juist in de periode dat mijn moeder borstkanker had en haar vader progressieve alzheimer nam ons leven een wending die ongelooflijk bizar is. Rond die periode, eind 2017, wilden we verhuizen. Het was stressvol. De klachten van Anne-Marie werden heviger. In eerste instantie linkten wij en onze omgeving dat aan deze stressvolle periode. Echter kwam een aantal maanden later dat onmenselijke nieuws dat Annemarie baarmoederkanker had. Dit met uitzaaiingen naar haar gewrichten en bottenstelsel. In plaats van beslissingen te mogen nemen over onze toekomst, moesten we kiezen voor levensverlenging middels chemobehandeling en afwachten hoe de resultaten zijn of niks doen en wanneer Anne-Marie echt last kreeg of er sprake was van complicaties naar het ziekenhuis gaan. Vrijwel direct kozen we ervoor om te vechten. Dit met het bericht dat het ging om enkele maanden tot jaren.

We leefden volledig tussen hoop en vrees. Emoties gingen alle kanten op. Leven van dag tot dag. We praatten meer dan vroeger en probeerden positief te blijven. Dat was de ene keer makkelijker dan de andere. Maar eraan denken dat ik haar zou moeten loslaten; ik schoof het voor me uit. Het was in mijn achterhoofd aanwezig, maar ik wilde niet opgeven. Nu besef ik me dat zij vanaf het eerste moment de moed had verloren, maar wilde dat niet toegeven. Het was zoals het was. Op dat moment: het is zoals het is. Ze hoopte in ieder geval haar verjaardag te halen. Ze zou 50 worden. Maar al snel werd het de hoop om de kerst te halen. Elke seconde verloor ik een stukje van mijn vrouw. De chemo tastte haar ‘ik’ zo aan. Machteloos moest ik toekijken hoe zij het leven en mij verliet. Dat is voor een mens bijna niet om aan te zien. De persoon waar je zo van houdt te zien afbreken.

14 juni 2018 werd de slopende ziekte geconstateerd. 14 november hebben we haar moeten loslaten. 24 uur daarvoor was zij niet meer aanspreekbaar. In 5 maanden tijd was het helemaal over. We hebben het eerder gehad over onze uitvaartwensen. De vliegramp MH17 was voor ons de aanleiding om zaken te regelen; zowel financieel als hoe we de uitvaart wilden vormgeven. Dit hadden we dus al gedaan voor haar ziekbed. Wat als ons wat zou overkomen? Dit heeft zoveel rust gegeven. Toen ik Anne-Marie overleden in bed aantrof, ging ik direct over op ‘zakelijk’ handelen. De arts inschakelen, familie en vrienden bellen en ga zo maar door. Op dat moment wil je niet nadenken over welke kleding Annemarie aan moet, welke muziek er gedraaid mag worden en waar ze begraven wilt worden. We wisten dit van elkaar. De uitvaartbegeleider vulde dit aan door belangrijke momenten voor mij te pakken. De kist werd in plaats van na het afscheid van de omgeving, pas de volgende ochtend gesloten. Gewoonweg zodat ik nog een keer kon kijken en dit zelf kon doen, op mijn manier, op mijn tempo. Zelf de kist laten zakken in het graf. Ik vergeet dit nooit meer. Ik heb altijd voor haar gezorgd dit dus ook. Nu heb ik nog steeds het plekje waar ze begraven ligt. De plek en gedenksteen; allemaal zelf uitgekozen. Prachtig in de zon wanneer deze schijnt, daar hield ze zo van. Ik kom er vaak en verzorg het. Het enige wat ik nog kan doen voor haar.

Afgelopen november was het precies een jaar geleden dat Annemarie overleed. Ik kan er goed over praten, de ene keer beter dan de andere keer, maar dit was wel een moment waarin ik niet wist hoe het zou zijn. Net na haar dood was het een zwart gat. Alles ging langs mij heen; het was dag in dat uit zwart. Langzaamaan pakte ik het leven weer op. Ik heb alle seizoenen gehad zonder Anne-Marie. Dat kan ik geen plekje geven. Het gemis maakt deel uit van mijn leven. Ze gaat iedere dag met me mee. Het is altijd een beetje op de achtergrond. Het is en zal voor mij altijd onrechtvaardig voelen. Hoe kon dit? Anne-Marie had geen makkelijk leven en haar leven was nog niet af. Ik nam en neem de ruimte en tijd om te rouwen. Ik mag aan mezelf denken.

In alles wat ik doe weet ik dat ze nooit meer terug zal komen. Ik kan dat nooit wegstoppen. Maar de liefde voor haar is onvoorwaardelijk.