Skip to content

Mika

“Mei 2016, de telefoon ging. Het was mijn beste maatje Reem. Bij de eerste woorden die hij sprak hoorde ik dat het goed fout was. “Mika, Liesje is er niet meer!!”. Zijn stem brak terwijl zijn woorden bij mij insloegen als een bom!

Ruim 16 jaar eerder kwam het blije nieuws dat Reem en Vera trotse ouders waren geworden van Elize. Sommigen noemden haar Liesje. Een bijzondere en mooie dochter. Dat zag ik gelijk de eerste keer dat ik haar ontmoette. Een kind met heldere blauwe ogen die wijs de wereld tegemoet keken. In die tijd was ik net zelf een half jaar moeder van mijn tweede zoon. Speciale banden bouw je niet alleen op, je voelt ze vanaf de eerste blik en klik. Het was bijna een moeder|dochterband.

De jaren die daarop volgden waren pittig. Evenals mijn relatie met de vader van mijn kinderen, zag ik ook het huwelijk van Reem en Vera in diezelfde periode op de klippen lopen. Ik mocht Reem en Vera beiden evenveel en wilde graag ook met Vera in contact blijven. Dat ging een paar maanden goed. In die periode logeerde ik een keer bij Vera en Liesje. Liesje en ik waren dat weekend vroeg wakker. Vera lag nog diep in coma en als alleenstaande moeder wist ik hoe fijn het soms kon zijn een uurtje langer te kunnen uitslapen. Ik had die ochtend Liesje uit haar bedje geplukt en bij me op het logeerbed neergelegd. Ze zal een jaar een of 2 zijn geweest. Volzinnen praten zat er nog niet in, maar die ochtend had ik hele gesprekken met haar, alsof we elkaar al jaren kenden. Een meisje met een oude ziel, zo zou je haar kunnen omschrijven. Een bijzondere ochtend die de rest van mijn leven bij zal blijven.

De jaren vlogen daarna voorbij. Het contact met Vera werd verbroken, wat ik erg jammer vond. Reem en ik bleven dikke maatjes. En Elize was daar een onderdeel in. Zowel Reem als ik kregen een kans nieuwe geliefden in ons leven te vinden. 7 jaar lang waren we door onze nieuwe liefdes een soort van familie geworden. De aanwezigheid van Liesje in onze familiebijeenkomsten vond ik altijd fijn. Haar openheid, eigenwijsheid en vrolijke noot maakten het iedere keer tot een feestje. Ze wist heel goed wat ze wel wilde, zong veel en speelde toneelstukjes.

Onze kinderen groeiden snel, zoals dat nu eenmaal gaat en hoort te gaan. Liesje had een enorm talent voor tekenen en schilderen, en heeft zich flink kunnen uiten in haar muziek. Spelen heeft ze onder andere geleerd op mijn eerste piano die ik cadeau had gedaan aan Reem. Dat ding was zo vals als de neten, maar Liesje wist door de valse toetsen heen de juiste toon te vinden. Normaal gezien zou ik jaloers kunnen zijn op mensen met een talent als die van Elize, maar in haar geval was dat niet aan de orde. Zij deelde haar passie. Deed me inzien waar mijn talenten en krachten lagen op kunstenaarsvlak.

Kinderen werden pubers. Pubers met puistjes en puberproblemen. Ik herinner me nog zo goed de gesprekken die ik had met Liesje over die problemen. En haar positieve kijk op die problemen. Zo vond ze het bijvoorbeeld erg jammer dat mijn jongste zoon zijn mooie gezicht door de puistjes verschool achter een bos haren. Ze kwam met tips hoe hij daarmee om kon gaan. Ongelooflijk lief en zorgzaam.

Reem is naast fotograaf ook muzikant. In november 2015 heb ik een eerste optreden van zijn nieuwe band bijgewoond. Liesje was er ook. Die avond hebben we met elkaar gesproken over relaties en de emoties die daarbij komen kijken. De band speelde fantastisch, de sfeer was goed. De huidige vriendin van Reem, Marike, was er ook bij. Ik stond tussen haar en Elize in toen Reem een nummer aankondigde wat hij opdroeg aan de 2 belangrijkste vrouwen die in de zaal aanwezig waren. Elize en Marike. Ik voelde me enorm trots tussen die vrouwen in te mogen staan. Elize was nog net geen 16. Wat een prachtige jonge vrouw was ze aan het worden!

Het zou een mooie tijd gaan worden, daar was ik van overtuigd. De pubermomenten zouden langzaamaan verdwijnen, de contacten sterker worden en we zouden elkaar meer gaan zien en leuke dingen gaan doen. Althans, dat dacht ik.

Achteraf zou blijken dat dit de avond was waarop ik de laatste keer Liesje live gezien en gesproken zou hebben. Een paar maanden later traden Reem en zijn band op in mijn atelier. Ik had een kunstprojectje voor mijzelf waarbij ik portretjes in aquarel had geschilderd van vrienden op Facebook. Een daarvan was een portretje van Liesje die een kopje thee drinkt. Via WhatsApp liet ze me weten het erg jammer te vinden niet op mijn feestje aanwezig te kunnen zijn. Ze was erg nieuwsgierig naar haar portretje. Wederzijds respect voor elkaars inspiratie en creatie was een van de verbindingen tussen haar en mij. Ik berichtte haar terug dat het oké was. Zij was een drukbezette puber en er zouden nog genoeg momenten komen waarop wij elkaar nog eens zouden gaan zien en spreken.

Maar toen kwam het telefoontje. Een paar weken na mijn verjaardag. Liesje was er niet meer! Ik zat naast mijn man op de bank toen Reem me het ongelofelijke nieuws vertelde. Wat er door mij heen ging is met geen pen te beschrijven! Hoe dan? Wat was er gebeurd? De wereld stond een moment totaal stil. Reem zette zijn verhaal voort. Moeilijk te bevatten, zo zwaar en heftig kwam het verhaal door de telefoon mijn oren binnen. Elize was die nacht voor de trein gesprongen. De rillingen liepen over mijn lijf. Een ruk in mijn hart. Bonzende koppijn zette op. En gelijk een besef dat als dit bericht mij zo enorm hard en diep raakt, hoe het moet zijn voor Reem en Vera zijn. Onmacht…. Wat kon ik voor hen doen?

De uitvaart werd een zeer bijzondere en intense ervaring. Voor het eerst sinds jaren zou ik Vera weer eens zien. Mijn oudste zoon en de dochter van mijn man waren er ook bij. De jongste kon niet vanwege werk en vond het te zwaar om dit te ervaren. Ik voelde me zo dubbel die dag. Zo intens verdrietig om het afscheid van Liesje, maar ook een raar gevoel van blijdschap dit te kunnen delen met mijn dierbare vrienden en mijn kinderen. Een kippenvelmoment toen Reem en Veer samen naar de kist liepen, plaats namen met een gitaar en samen een lied speelden voor Elize. Dat de dood van hun lieve meisje ze zo bij elkaar bracht. Het raakte me diep. Wat een enorme kracht kan men halen uit het maken van muziek.

Gelijk na de uitvaart ging het dagelijks leven weer keihard door. Liesjes verlies deed veel met mijn emoties, die ik vervolgens maar zoveel mogelijk opzij schoof. Ik had mijn kinderen nog. Ik zou mijn jongens op kunnen zien groeien tot volwassen mannen. Ik had een gezin waar ik voor kon gaan. Niet verdrietig zijn was de wijze raad aan mijzelf. Reem en ik hebben vele uren met elkaar gesproken. Zo goed en kwaad ik kon gaf ik hem steun. Luisteren naar zijn verhalen. Luisteren naar zijn verwerkingsproces. Openstaan voor zijn verdriet. Hij vertelde me tot in detail de laatste herinneringen aan Liesje. Door de enorme impact van de trein was er niet veel over van haar. Het moet echt een naar gezicht zijn geweest. Reem heeft dan ook alleen maar de meest toonbare delen van haar kunnen zien. Bizar genoeg waren dat haar handen. Haar handen die zo enorm talentvol de pianotoetsen en gitaar wisten te bespelen. De handen die een enorme berg aan tekeningen en schilderijen hadden gemaakt. Reem heeft op mijn verzoek een foto van haar handen laten zien. De handen die in november 2015 me nog een welgemeende fijne knuffel hadden gegeven!

Haar geschilderde portretje staat prominent in mijn atelier, samen met een klein schilderijtje wat zijzelf ooit heeft gemaakt. Ze signeerde vaak met de naam ‘Ziel’. Zo ook bij dit schilderijtje. Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik voelde dat Liesje mensen op mijn pad liet komen. Dit om me in te laten zien dat we hier allemaal door moeten. Zo ook de vrouw die ik ontmoette tijdens mijn motorrijlessen. Ik zat zo niet goed in mijn vel door het overlijden van Liesje. Ik zat daardoor niet ontspannen op de motor. Ik vertelde dit aan de vrouw waarmee ik tegelijkertijd les had. Hierdoor kon ze zich voorbereiden op een rijles waar ik niet zo vlot mee zou komen. Zij keek me geschrokken aan toen ik vertelde dat Liesje voor de trein was gesprongen. Ik schrok nog meer van haar vraag op welk station zich dit had afgespeeld. Zij bleek bij de calamiteitenafdeling van NS te werken. De afdeling die op de dag van Liesje haar zelfmoord opgeroepen was om slachtofferhulp te bieden aan de omstanders van een aanrijding met een persoon in Vught. Zij was daar, op de dag en de plek waar Liesje haar eind vond. Rillingen over mijn lijf! De hele rijles bleef me dat volgen en ik kon me maar 1 ding bedenken: Liesje kwam me een schop onder mijn kont geven en erop hameren dat ik me moest focussen op de rijles. Ook een van de passies die Liesje en ik deelden. Zij had immers haar eerste motor al klaar staan voor het moment waarop zij oud genoeg was om te gaan voor haar motorrijbewijs.

Nu bijna vier jaar later kom ik tot de conclusie dat ik de afgelopen jaren in een sneltreinvaart doorgedenderd ben. De scheiding met mijn man in 2019 heeft me in een ander soort rouwproces doen komen. Rouwen om een geliefde die nog wel leeft, maar niet bereikbaar is. En midden in dit proces ontdekte ik dat ik nooit echt de tijd had genomen om stil te staan bij mijn eigen rouwproces om Liesje. Op de dagen dat ik er flink doorheen zat het afgelopen jaar heb ik vaak tegen haar portret staan praten. “Ja, ik weet het Liesje, life is a bitch… Maar ik zal nog even door moeten gaan. Ooit drinken we samen weer eens een kopje thee. Daarvoor is het nu nog te vroeg.’’

Lieve Liesje, dank voor je liefdevolle momenten die we samen hebben mogen delen, hier in deze wereld!

Kus,
Mika